Sölden-ferðasaga
20/12
Jæja þá er nú loksins komið að því, búnar að bíða í ár og núna farnar af stað. Ferðin hófst náttúrulega í Leifsstöð þar sem allir voru komnir í jólaskapið og jólasveinar með harmónikkur tóku á móti okkur. Nú þegar var erfiðasti hluti ferðarinnar að baki en það var náttúrulega að kveðja dúllurnar okkar Hlyn og Elvar ): en þeirra á eftir að vera sárt saknað í allan vetur. Sem betur fer erum við nú samt í símasambandi og svo eru þeir að koma í heimsókn. En nú er bara að horfa fram á veginn, snjórinn og brekkurnar bíða............................
En ferðalagið til Sölden er eftir og við vonum að það gangi að óskum
Kvöldið 20 /12
Jæja þá erum við komnar til Köben og lentar á gistiheimilinu þar sem við munum vera í nótt. En dagurinn gekk nú ekki áfallaust fyrir sig og nú skulum við bara byrja á byrjuninni.
Við komumst nú klakklaust út í vél og í loftið og nutum þess að fljúga. En þegar fara átti að lækka flugið í Köben fórum við nú að taka eftir því að ekki var allt í lagi, flugvélin flaug marga, marga, marga hringi og ég segi það satt ég var orðin ringluð (Ragna). En við erum nú svo miklar hetjur að við vorum nú ekkert að pæla mikið í þessu. Eftir alla hringina ákvað flugstjórinn svo loksins að fara að lenda þessari elskulegu flugvél. Og allt í lagi með það, en þegar við vorum að lenda sáum við allt í einu að fyrir neðan okkur, til hliðar við flugbrautina var allt fullt af slökkviliðsbílum, security bílum og meira að segja lækna bílum og allt með bláum ljósum. Nú var okkur nú alveg hætt að lítast á blikuna en þar sem við vorum nú lentar héldum við nú ró okkar (að sjálfsögðu, við erum Lopastelpurnar). Það var svo fyrst núna sem flugstjórinn lét okkur vita að ekki var allt í lagi. Það var sem sagt eitthvað að nefhjólinu að framan og það kom ekki niður eða þá að einhver hurð lokaðist ekki (fréttum ber ekki alveg saman um þetta og flugstjórinn var ekkert að ómaka sig með því að láta okkur vita!!!!!!!) Það má sem sagt segja að við höfum NAUÐLENT í Kaupmannahöfn (pælið í því!!!). En þetta fór nú allt vel að lokum og við lifðum af (hjúkk et !!! J) . Flugvélin var sem sagt dregin inn að flugstöðinni og þar fundum við nú farangurinn okkar og allt í gúddí. (föttuðum það ekki fyrr en seinna að við höfðum gleymt að ná í áframhaldandi flugmiðana okkar en það var bara seinni tíma vandamál.
En nú beið okkar nefninlega aðalverkefni dagsins STRIKIÐ !!!!
Til að komast á Strikið þurftum við náttúrulega að taka lest frá flugvellinum. Og allt í lagi með það, við fórum bara niður og tókum lestina og föttuðum það seinna að við hefðum nú eiginega verið svolítið vitlausir túristar í útlöndum þar sem við vorum ekkert að pæla í því hvernig maður borgar í svona lestir og borguðum því bara ekki neitt. Það var ekki fyrr en seinna að við sáum svona sjálfsala þar sem maður átti að kaupa miða J. Það var bara eins gott að það kom enginn lestarvörður og böstaði okkur þar sem við vorum að stelast í lestina.
Við komumst nú á strikið heilar og höldnu og skemmtum okkur við að skoða í búðir en það var nú ekki mikið keypt þar sem við erum enn bara fátækir námsmenn, en það mun breytast fljótt. Við leituðum mikið af útivistarbúðum og fundum þær svo á endanum eftir nokkuð góðar leiðbeiningar frá Atla Páls (að vísu ekki alveg réttar), en Atli var einnmitt að kaupa jólagjafir í Óðinsvé þá. Við fundum svo þessa svaka flottu búð, Fjell og fritid, þar sem mikið hefði nú verið hægt að kaupa en við erum svo skynsamar að við létum okkur bara nægja að skoða úrvalið, en við munum koma aftur seinna, Pott þétt.
Að þessu öllu loknu var svo kominn tími til að hitta Heiðar Höllubróðir á lestarstöðinni. Við ætluðum að hittast klukkan tíu mínútur í sex en svo biðum við bara og biðum og aldrei kom Heiðar. Að lokum hringdi svo Elsa, Heiðarskona og sagði okkur að einhver lest hefði keyrt á mann og það væri verið að hreinsa upp og þess vegna hefði öllum lestunum seinkað (ég held að við viljum ekkeft vita nánari merkingu þess að hreinsa upp !!!). Að lokum kom Heiðar svo og við gátum farið út að borða. Eftir það fylgdi hann okkur svo á gistiheimilið án vandræða. Hann sýndi okkur einnig hvaða strætó við ættum að taka til að komast út á flugvöll morguninn eftir og það virkaði allt mjög einfalt þannig að við komum örugglega til með að sofa vel í nótt.
21/12
Jæja nú erum við lentar hér Vín í góðu veðri. Þið eruð kannski að undra ykkur á því hvernig við höfðum tíma til að skrifa þetta inn hér í Vín þar sem við áttum aðeins að hafa hálftíma til að komast á milli véla. En þetta kemur nú allt í ljós hér á eftir.
Við vöknuðum snemma og komum okkur út á stoppistöð til að ná strætó. Þar byrjaði svo biðin, og aldrei kom strætó, fyrsti átti að vera farinn framhjá og svo næsti og svo þarnæsti. Okkur var nú alveg hætt að lítast á blikuna. En auðvita reddaðist þetta eins og allt annað. Hann Peter sem var með okkur á gistihúsinu kom eins og kallaður og bauðst til að keyra okkur út á völl.
Við náðum svo flugvélinni án teljandi vandræða, bara með smá yfirvigt ( ekkert alvarlegt), en auðvitað þurfti að vera seinkun á fluginu þannig að við misstum af tengifluginu í Vín, það gat nú ekki annað verið en að eitthvað myndi fara úrskeiðis í dag. Sem sagt þetta er ástæðan fyrir því að við höfum tíma til að sitja hér og skrifa. Við erum nú samt nokkuð heppnar þar sem næsta flug fer eftir aðeins 3 klukkutíma þannig að líklegast komumst við til Sölden í dag.
Kvöldið 21/12
Loksins, loksins, loksins !!!!!!!!!!!!
Við erum komnar heim (ef svo má kalla).
Við komumst sem sagt til Innsbruck og vááááá.... Þið verðið að sjá fjöllin hérna þetta er geðveikt !!!!. Næst lá leiðin á Hauptbahnhof þar sem við áttum að finna bláu rútuna til Sölden. Það tókst svo á endanum eftir nokkur erfið samtöl við Austurríkismenn sem tala litla enskur og leiðinlega bílstjóra sem vildu ekkert fyrir okkur gera. Það munaði líka engu að við hefðum misst af rútunni og þá hafðum við þurft að gista í Innsbruck, en nóg um það restin af deginum gekk sem sagt vel. Við hittum Unni í Sölden og hún sýndi okkur hvar við búum og hvernig þetta allt virkar, hún er mjög almennileg. Það eina sem er kannski smá svekkjandi er að Halla lenti í herbergi á fimmtu hæð en Ragna á þriðju hæð en það er nú allt í vinnslu hvernig við getum breytt því. Nú erum við á leiðinni út að borða þar sem við erum orðnar sársvangar eftir ævintýri dagsins.
22/12.
Þá er þriðji dagurinn að kveldi kominn.
Við byrjuðum samt ekki að vinna í dag sem var eiginlega bara mjög gott, við gátum sofið út og stússast aðeins í bænum, við erum farnar að fíla okkur eins og alvöru húsmæður þar sem að við þurftum að fara og kaupa okkur í matinn, finna hreingerningarvörur og alls konar svona hluti, já nú er sko engin mamma til að hugsa um mann. Rétt eftir hádegið vorum við svo búnar að öllu og meira að segja búnar að fá okkur skíðapassa þannig að nú var bara ekkert að gera í stöðunni en að skella sér í fjallið. Og þvílíkt skíðasvæði, höfum aldrei séð annað eins. Við skíðum aðeins og kíktum svo á veitingastaðinn okkar og vorum svona aðeins settar inn í hlutverkin okkar. Halla er sem sagt, Abraumerin. Hún vinnur því frami í sal við að taka af borðum, þurrka af og fleira. Ragna er hins vegar Kuchenhilfe sem þýðir að hún er í mötuneitinu að skammta súpur, smyrja brauð og allskonar svoleiðis hluti. Við byrjum sem sagt að vinna á morgun og þá byrjar nú alvaran!!!. En þetta er nú nóg í bili.